اولین باری ک خانه ات را دیدم😍

امروز که برای اولین بار خانه‌ات را دیدم...
برای اولین بار، تو را ندیدم...
اما خانه‌ی کوچکت را دیدم.
پزشک گفت: «کیسه زرده داخل ساک دیده می‌شود، اما هنوز برای شنیدن صدای قلبش کمی زوده اخه4هفته و 6روزته چند روز دیگر دوباره بیا.»
همین یک جمله، قلبم را میان امید و انتظار نگه داشت.
وقتی از اتاق سونوگرافی بیرون آمدم، دستم روی شکمم بود و با خودم زمزمه می‌کردم:
«عزیزِ کوچکِ من...
من می‌دانم که این چند روز، تو سخت مشغول ساختن کوچک‌ترین و زیباترین معجزه‌ی زندگی هستی؛ قلبی که قرار است روزی تمام دنیای مرا با تپش‌هایش پر کند.»
شاید برای دیگران، فقط چند روز باشد...
اما برای مادری که بی‌صبرانه منتظر شنیدن صدای قلب فرزندش است، هر ساعت، اندازه‌ی یک دنیا انتظار دارد.
آن روز، با تمام وجودم دعا کردم.
نه برای معجزه...
بلکه برای لحظه‌ای که پزشک لبخند بزند و بگوید:
«بشنو... این صدای قلب کوچولوی توست.»
و من ایمان داشتم که انتظار، بخشی از داستان ماست؛ داستانی که از همان روزهای اول به من یاد داد عشق، یعنی صبر کردن با تمام وجود.
منتظر شنیدن زیباترین موسیقی دنیا هستم...
صدای قلب تو.
با تمام عشق مامانت 🤍
۱۷مرداد ۱۴۰۵