درد و دل یا شکایت؟

من که از همه ی کارها، حرف ها و حتی فکرها یی که رنگ و بوی ناشکری و گناه داشت، توبه و‌استغفار کردم

من که گفتم شاکرم برای همه ی نعمتهات و داشته هام

گفتم من روسیاهم اما تو خدای خوب منی
به خاطر دل سیاه منم نه، به خاطر دل پاک دخترم که حسرت ابجی شدن رو میکشه
این قلبی که تو بطنم در حال تپیدنه حفظ کن

گفتم به خاطر امام زمان یه شیعه به شیعه هات اضافه کنیم و بخاطرش سعی کنم ادم بهتری شم
حجابم رو کامل حفظ کنم، نمازهای هرروزم رو حتی شده به قضا برای همون روز بخونم و نذارم بمونه
ماه محرم شیر و کیک بدم
خودمم برم تو مسجد و هیات و امامزداده
پول نقد نذر کردم
صلوات
گفتم حتی تا شستن استکان های روضه
هرچی به دلم افتاد
به هر امام و اولیای خدا التماس کردم واسطه شن پیش خدا تا یه بچه ی سالم و صالح بهم بده
سوره ی قران خوندم براش
اما
امان از وقتی که خودش نخواد بسازه برات
من از قبلش زیر نظر دکتر بودم با این حال میگفتم به اذن خدا انشالله قسمتمون بشه نعمت دوباره اش

اخه چرا وقتی صلاحمون نبود، من با شنیدن صدای قلب کوچولوش دیوونه و وابسته شم

خدایا چی بگم جز اینکه تو بساز، تو بسازی قشنگتره

من خر بودم فکر کردم میتونم به فرمان رهبرم، یه سرباز اضافه کنم
من حتی سر جون و عمرم با خدا معالمه کردم
که سر زایمان جون منو بگیر، جون این قلب کوچولو رو نه😔