حالم از هرچی دوست بهم میخوره فقط موقع حال بدیشون ب یادتن

من وقتی با یکی صمیمی میشم واااقعا مثل کف دستم باهاش و حتی خیرشو از خودم بیشتر میخوام..دوتا دوست صمیمی داشتم دوران دانشگاه یکیشون از یک خونواده کم دست بود و یکی هم شرایط جالبی نداشت ولی بخدا هیچوقت اصلا برام اهمیتی نداشت چه محله این و چطور خونواده ای دارن..قبل ازدواج همیشه یکیشون میگفت چرا کسی منو نمیخواد و من تا صببببح باهاش چت میکردم که بقول امروزیا چسناله هاش تموم شه و حتی باعث شدم بره سرکار و یکیشون توی دانشگاه یه گند بزرگ بالا اورد و من جمعش کردم و کلیییی داستان و گذشت و اینا زودتر از من ازدواج کردن و کاملا عوض شدن..هیچ خبری ازشون نبود دگ تا من ازدواج کردم..یکیشون هرررشب میومد میگفت مادرشوهرم فلانه و میگه چاقی و نازایی ( بعد ۷سال ازدواج بچه دار نمیشد)
اون یکی همش میگفت تو با شوهرت خوبی؟وای زندگی چقد بیخود و فلان (که بعد فهمیدم افسردگی دوران بارداری داره و تا وقتی بچه ب دنیا نیومد من ندونستم اون تایم باردار بوده)بچه دومش بود
اونیکی دوستم با iui باردار شد و دگ محو شد و از اینستا دیدم بچش بدنیا اومده
این یکیم که بعدا که بچش چندماهه شد پیداش شد

۱۲سال از این دوستی گذشت و به یاد ندارم جز حال بدیشون سمت من اومده باشن
از خودم ناراحتم که چرا هربار بهشون رو دادم
الان یکیشون پیام داد یهو دوباره یاد کاراشون افتادم جوابشو ندادم