بالاخره ختنه شد پسرم

امروز، سوم اردیبهشت ۱۴۰۵، یکی از اون روزهاییه که تا آخر عمر توی قلبم می‌مونه...

پسرکم رو بردم مطب برای ختنه، به روش حلقه. از وقتی راه افتادیم، هزار جور فکر و خیال توی سرم بود، هی دلم می‌لرزید، هی زیر لب دعا می‌خوندم. اما اون... انگار نه انگار. مثل همیشه، آروم و مردونه. توی مطب، وقتی دکتر مشغول کارش بود، اصلاً گریه نکرد؛ چشم‌هاش خندون، دل منم کم‌کم آروم‌تر می‌شد. ته دلم می‌گفتم: «خدایا شکرت، چه قهرمانی دارم من...»

دکتر با حوصله کارش رو انجام داد، گفت: «فقط بی‌حسی حدود نیم ساعت اثر داره، بعدش ممکنه گریه کنه، مخصوصاً با اولین ادرار.» همون موقع توی دلم گفتم: «ای کاش می‌شد همه دردهاشو من بکشم، نه اون...»

وقتی برای اولین بار ادرار کرد، اون لحظه‌ای که از شدت سوزش و درد، با تمام وجودش گریه زد زیر گریه، انگار قلب من رو گذاشتن وسط مشت و فشار دادن... ده قطره استامینوفن بهش دادم، با دستای لرزون، با یه عالمه نگرانی و دعا که زودتر آروم بشه.
از ساعت چهار که ختنه شد تا حدود هفت، کم‌کم خسته شد، بدن کوچولوش از درد و بی‌حالی کلافه بود. آخر سر همون‌طور که گریه‌هاش آرام‌تر شد، توی بغلم خوابش برد...
این‌قدر درد داشت که حتی شیر هم نخورد، انگار اعتصاب کرده بود، انگار داشت می‌گفت: «مامان، من خسته‌ام، دیگه نمی‌کشم...»

به دلم می‌گفتم: «ای کاش می‌تونستم یه لحظه جاش باشم، این درد رو از تن کوچولوش بکشم بیرون...»
ولی در کنار همه‌ی این سختی‌ها، ته دلم یه آرامش بود؛ چون از دکترش راضی بودم، از اون دستای محکم و مطمئن. باور داشتم دستش شفا بخشه، همون دستی که خدا وسیله‌اش کرده تا پسرکم سالم و راحت‌تر بزرگ بشه.

امروز برای خیلی‌ها شاید یه روز عادی باشه؛
اما برای من، روزی بود که پسرم یه قدم کوچیک دیگه به سمت مرد شدنش برداشت، با اشک‌ها و لبخندهای خودش، با دلشوره‌ها و دعاهای من.
امروز رو توی قلبم قاب می‌کنم؛
سوم اردیبهشت ۱۴۰۵، روز ختنه‌ی پسرکم، روزی که هم دلم سوخت، هم به شجاعتش افتخار کردم، هم به خدا گفتم:
«شکر که تنش سالمه، شکر که کنارشم، شکر که این روز هم گذشت...» 🌱🕊️