بی انگیزگی وناامیدی دربارداری

اولشه عزیزم منم همینجور بودم همش میگفتم کاش سقط بشه من امادگیشو ندارم میترسیدم... متاسفانه مال من پوچ بود و نگم چقدر گریه کردم و ب خدا التماس کردم که پوچ نمونه و رشد کنه ولی خب نشد... بنظرم طبیعیه انگار هنوز شکی

منم همین بودم عزیزم...صبح ک بیدار میشدم میگفتم براچی بیدارباید بشم که چیکارکنم اصلا؟؟؟ولی بعد سونوی ان تی خوب شدم و خیلییی انگیزه گرفتم..کارایی ک قبلا نمیکردم دوست داشتم انجام بدم ولی چون جفتم پایین بود نباید خیلی تحرک میداشتم...باز ۳ماهه ی سوم ک شروع شد برگشتم ب اوایل بارداری😂ولی الان بهترم و از ۳ماهه ی اول ک خیلی خیلی بهتر

وای خیلی بده

اینقدر حالم بده که حد نداره بیشتر خونه تنهام.حالم ازخونمون بهم میخوره...ارزوی مرگ میکنم اینقدر که داره بهم سخت میگذره

منم همین بودم حتی من ویار نداشتم حالت تهوع نداشتم همش میگفتم باردار نیستم...ولی از لحاظ روحی خیلی بهم ریخته بودم بااینکه بچه میخواستم...دیگه روزایی ک شوهرم نبود میرفتم خونه مامانم ولی حالتمو بروز نمیدادم..همش دراز میکشیدم و خواب بودم

سرترالینو از قبل میخوردی یا بعد بارداری

وای من همش فکرای منفی دارم دست خودم نیس..چیکارکنم بخدا میزنه به سرم بلایی سرخودم بیارم...سابقه افسردگی بعد زایمان قبلیم دارم.الانم اومده توروخدا بگین چیکارکنم دلم به حال بچم و شوهرم میسوزه

خوب میشی

اصلا انگار فایده نداره سرترالین...سیتالوپرامم دکتر داده بهم ولی میترسم بخورم

منم همش فکرای بد میکردم گریه گریه یعنی جوری گریه میکردم ک انگار دور از جون عزیز از دست دادم حالا علت گریه چی بوده ؟چرا من تو بچگی با ابجیم دعوا کردم و زدمش🤣🤣🤣همش میگفتم من میرم جهنم

سلام همش بخاطر همین هورمون بارداری
فکر منفی داریم حس افسردگی ووو

دوسه ماه اول همینه بگذره مطمئن باش بهتر میشی

سلام ب نظرم فیلم ببین و کتاب بخون، سرگرم که باشی کمتر فکر و خیال میکنی