دل نوشته ای برای پسرم می نویسم که یادم باشد$$

پسرم مادرت سرشار از احساسات و واکنش های انسانیست دردانه من من کوله باری از آسیب های تربیت آبا و اجدادی خود را با تمام سنگینی اش حمل میکنم پسرم وقتی با تو در جاده

زندگی قدم میزنم بهم حق بده نتونم پا به پای تو قدم بردارم کوله پشتی خیلی خیلی سنگینه نمیخوام کوله پشتی رو بهت بدم چون چیزای خوبی نیست هرچند تو بعضی موقع ها با شیطنتت خسته ام میکنی و دستم بدرون اون کوله رفته و وزنه ای رو به تو انتقال خواهم داد ولی دردم بیشتر خواهد شد چون قرار نیست تو گیرنده این کول پشتی باشی مامانت اصلا دلش نمیخواد اون کوله پشتی رو بهت بده پسرم منو بابت تمامی اون وزنه ها که پشت تو را سنگین کرد ببخش من می پذیرم که تو این برهه از تاریخ خسته ام من می پذیرم که خنجر های درونم از نسل قدیم

درد داره زجر داره من این احساس رو می پذیرم ولی بهت قول میدم تمامی تلاشم رو خواهم کرد که در این جاده ی گل آلود که پایم رو بسختی از درونش بیرون میکشم قول میدهم در این هوایی که بی رحمی هایش ریه هایم را می سوزاند قول میدهم علارغم زنجیر و گوی های سنگینی که از پشت به خودم میکشانم

تو را همراهی کنم عاشقانه و تا آنجا که میتوانم کوله بارم رو پیش خودم نگه میدارم تا تو سبکبال پرواز کنی به سمت رویاها

و آرزوهایت به سمت زندگی و زیبایی هاش شاید جلوتر از این آبادی ای باشد که آنچه مادرت ندید تو آنجا نظاره گر باشی ولی هر جا که هستی عشق مادر پشت و پناهته و دعای مادر بدرقه راهت